چهارم مهرماه سالگرد مأموریت «گردان علی اکبر» در پدافندی جزیره مجنون (پاییز ۱۳۶۴)

همه جای دنیا، “جنون” آخر کارِ “عاشقی” است

تو دریای لایتناهیِ “گردان علی اکبر” را بنگر، که از “جزیره‌ی مجنون” آغاز کرد…

و به قول حافظ «تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز»


مدتی بود که بنا به دلایلی، “گردان علی اکبر” در رکود قرار داشت و به غیر از کادر اصلی، هیچ نیرویی نداشت تا جایی که معروف شده بود به “گردان ۷ نفره”!

تصمیم مقامات لشکر سید الشهدا(ع) بر این شد که هر طور شده نفراتی از سایر گردان های لشکر، به “گردان علی اکبر” بروند تا این گردان دوباره احیا شود.

مأموریت “پدافندی جزیره مجنون” در سال ۱۳۶۴، اولین حضور جدی “گردان علی اکبر” پس از تشکیل مجدد بود.

* * *

گردان در روز چهارم مهر ۱۳۶۴ به جزیره‌ی مجنون، که مردابی وسیع و پوشیده از نیزار بود اعزام شد و در پاسگاه‌هایی که بر روی قطعات شناور یونولیتی (معروف به پل های خیبری) بنا شده بود، استقرار یافت تا به حفظ مواضع به دست آمده ایران از عملیات های انجام شده در قبل بپردازد.

* * *

اقامت بیش از ۴۰ روز بر روی پل های شناوری که با کوچکترین حرکت، بالا و پایین می رفتند، مشکل بود، ولی حضور موش‌های عظیم‌الجثه و سگ‌ماهی‌ها، باعث شده بود سختی های دیگر آن شرایط از یاد همه برود.

به جرأت می توان گفت که دشمن اصلی بچه ها در مأموریت پدافندی جزیره مجنون، عراقی ها نبودند!

موش هایی که به جیره‌ی غذایی بچه ها حمله می کردند، سیم های تلفن را می جویدند، وسایل بچه ها را می خوردند و کوله پشتی ها را سوراخ می کردند. موش ها حتی به خود بچه ها هم رحم نکرده و یک بار نوک شصت پای یکی از بچه ها را هم خورده بودند!

بنابراین از آنجایی که سنگرها حفاظ درست و حسابی نداشتند، شب ها همه با ترس و لرز می خوابیدند و به قولی آماده باش بودند.

* * *

غیر از موش ها، سگ ماهی ها هم بر سختی های آن منطقه افزوده بودند. وقتی بچه ها برای شستن لباس یا ظروف غذا کنار آب می رفتند، هر لحظه باید مراقب می بودند که یک وقت سگ ماهی از آب بیرون نپرد و با سبیل های سَمی اش، صورت و دستشان را شلاق نزند. سبیل های سگ ماهی اگر به دست کسی می خورد، آن را سِر می کرد.

ترس از پریدن ناغافل سگ ماهی ها فقط مختص زمان شستشوی ظروف نمی شد. گاهی در حین دستشویی نیز، ناگهان یک سگ ماهی از سوراخ توالت بیرون می پرید!

* * *

دو – سه هفته ای از حضور “گردان علی اکبر” در جزیره می‌گذشت که در اوایل آبان سال ۱۳۶۴، نیروهایی از تهران و کرج به پادگان دوکوهه اعزام شدند که از آنها حدود ۱۰۰ نفر به “گردان علی اکبر” اختصاص یافت. از جمله این نیروهای جدید الورود، بچه های جنوب شهر تهران بودند: “مسلم اسدی”، “حسین ظهوریان”، “امیر علیزاده”، “مجید آرمیون”، “محسن ایوبی” و “جلال شاکری”

“حمید تقی زاده”؛ فرمانده “گردان علی اکبر” پس از اطلاع از پیوستن نیروهای تازه نفس به گردان، “حمید پارسا” را از جزیره به دوکوهه فرستاد تا آنها را تحویل بگیرد و برایشان در بالای دوکوهه چادر زده و به سازماندهی آنها بپردازد تا مأموریت گردان تمام شده و بقیه هم به آنها بپیوندند.

 

کادر گردان علی اکبر در پدافندی جزیره مجنون، پاییز ۱۳۶۴

فرمانده گردان: حمید تقی‌زاده

معاون اول: عباس رنجی

منشی: عباس قربانی

تبلیغات: محمد ملکی

مسئول محور: تقی دلیلی

مخابرات: صادق زمانیان، اکبر اسماعیلی، حسن هادی پور، داوود ماکی بند

گروهان ۱ –  ایثار

فرمانده گروهان:‌ شهید جواد رهبر دهقان

گروهان ۲  – جهاد

فرمانده گروهان:‌ حمید پارسا   معاون اول: جهانگیر پولادی، معاون دوم:‌ شمس الله فرهنگیان

گروهان ۳ – شهادت

فرمانده گروهان:‌ شهید علیرضا آملی   معاون اول: شهید حسن تاجیک

3 thoughts on “چهارم مهرماه سالگرد مأموریت «گردان علی اکبر» در پدافندی جزیره مجنون (پاییز ۱۳۶۴)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.